Voor de vierde dag hadden we op voorhand al een DMZ-toer gereserveerd, wat ik achteraf toch één van de meest interessante uitstappen vond. De Demilitarized Zone (DMZ) is een gebied van 4 kilometer breedte waarvan 2 km in Noord-Korea ligt en de andere 2 in Zuid-Korea, met middenin de officiële grens tussen beide landen. Vanuit Seoul is het een uurke rijden.
Beide landen zijn in principe nog steeds in oorlog met elkaar (hoewel een wapenstilstand gesloten is) en die rivaliteit blijf je toch wel voelen als je het gebied verkent.
De eerste stop van de toer was Panmunjeom, ook wel Joint Security Area genoemd. Het ligt net op de grens tussen beide landen en daar vinden de onderhandelingen plaats tussen beide landen:
Het gebouw op de achtergrond is reeds Noord-Koreaans, en in het midden ligt letterlijk de grens tussen beide landen:
Langs de dichtste zijde zijn de Zuid-Koreaanse soldaten te zien (eigenlijk zijn het VN-troepen moet ook nog Amerikaanse soldaten) en deze na de lijn zijn Noord-Koreaanse. In die positie blijven ze dan een hele dag staan om de grens te bewaken. De linkse Zuid-Koreaanse soldaat moet voor de helft achter het gebouw staan omdat hij op die manier minden kans heeft om geraakt te worden. De Taekwondo-positie met gebalde vuisten moet de Noord-Koreanen intimideren en om dezelfde reden worden ook enkel grote soldaten uitgekozen voor die job:
Uit al zo'n zaken besef je dat Noord en Zuid nog steeds geen dikke vrienden zijn. Het is slechts toegelaten om foto's te trekken wanneer de gids het aangeeft. Wuiven naar Noord-Koreaanse toeristen is bijvoorbeeld ook uit den boze: de Noord-Koreaanse autoriteiten zouden het durven opvatten (of Photoshoppen) tot een fuck-you-gebaar en als negatieve publiciteit gebruiken.
Je kan vandaar ook een blikske werpen op Noord-Korea zelf:
In het midden is de vlaggestok te zien waaraan de Noord-Koreaanse vlag wappert. Ze staat in het dorpje dat beter bekend is als "propaganda village": naar het schijnt bezit het welgeteld 0 inwoners en de grote gebouwen moeten laten zien dat Noord-Korea een welvarend land is waar alles dik in orde is. Met andere woorden: het moet verbergen dat veel mensen in het land armoede lijden, dat het een erg militaire staat is waar mannen 10 jaar verplichte legerdienst moeten uitzitten zonder naar huis te mogen, enz... Onze bronnen zijn natuurlijk Zuid-Koreaans maar er zijn weinig redenen tot twijfel.Die kat-en-hond-relatie wordt erg getypeerd aan de hand van bijvoorbeeld te vlaggenmasten: het equivalente dorp aan Zuid-Koreaanse kant (met inwoners weliswaar) plaatste vroeger een mast die iets groter was dan de Noord-Koreaanse. Resultaat: de Noord-Koreanen bouwen een vlaggestok die net ietsje groter is waardoor ze nu de grootste mast ter wereld hebben, met bijhorende grootste vlag natuurlijk.
Het valt ook op dat de Noord-Koreaanse bergen geen bomen bevatten: ze worden gekapt en als brandstof gebruikt en dan heb je ook geen risico dat er zich vijandige soldaten in verschuilen...
Daarna werd de tocht verdergezet:
Onder andere naar de "brigde of no return" waar gevangenuitwisselingen plaatsvonden. Na de oorlog in 1953 hadden gevangenen de keuze: ofwel in het land blijven ofwel de grens overstreden en nooit meer terug te keren:
Door heel die situatie werden veel gezinnen "gesplit": deze vrouw bijvoorbeeld heeft haar ondertussen gestorven man nooit meer teruggezien:
Den Stijn zal waarschijnlijk hopen dat het met België zo geen vaart loopt.
Overal zie je serieuze bewaking en ook mijnenvelden zijn geen uitzondering:
Na de Panmunjeom-toer werden we smiddags voorzien van "bulgogi": een Zuid-Koreaans gerecht waarbij gemarineerd rundsvlees wordt gebakken op een hete plaat, voorzien van de duizenden bijgerechtjes natuurlijk:
Echt goe, het Koreaans eten zal ik wel missen in België denk ik... Vooral het principe met die blaadjes en het maken van een "wrap" maakt ieder dineetje de moeite waard.
In de namiddag stond een bezoek aan de 3rd infiltration tunnel op het programma. Noord-Korea heeft namelijk in het verleden meermaals tunnels gegraven om toegang te hebben tot hun zuidelijke buren, hoewel ze dat nog steeds ontkennen. Die derde infiltratie-tunnel is de grootste die ze tot nog toe gevonden hebben en bied genoeg marcheerruimte voor een groot leger.
Het feit dat in Seoul bijna de helft van de Zuid-Koreaanse populatie woont komt Noord-Korea goed uit: indien ze Seoul zouden veroveren is hun strijd al voor de helft gepasseerd, vandaar de pogingen om tunnels te graven na de Koreaanse Oorlog in '53.
De tunnel is meer dan een kilometer lang en zit zo'n 70 m onder de grond. Foto's trekken was verboden maar ik kan meegeven dat het wel vrij indrukwekkend is.
Ondanks de negatieve vibes tussen de landen, onlangs is er een Zuid-Koreaanse vrouw doodgeschoten toen ze zich in verboden gebied begaf, blijft er hoop om de relatie te verbeteren:
Er is ook een station opgericht die de Noord-Zuid verbinding moet vormen in de toekomst, gesponsord door de bevolking:
En je blijft er natuurlijk soldaten zien, gelukkig ook af en toe een G.I.-Jane type:
Naast een bezoek aan dit (voor de moment vree kalm) station mochten we ook een blik werpen op de propaganda village van Noord-Korea:
Je ziet vooral dat er geen beweging is in een het dorpje... Opnieuw mag je slechts een plaatje maken als je achter de lijn blijft.De toer geeft je echt een goed beeld van hoe gespannen de situatie tussen Noord en Zuid geweest is en eigenlijk nog steeds is. Zeker de moeite waard om eens te bezoeken vind ik.
Na onze aankomst in Seoul bleven we in de oorlogssfeer:
President Bush kwam namelijk een bezoekske brengen aan de Seoul Plaza, de grote markt van Seoul en naar het schijnt is hij een goede vriend van de Koreaanse president. Dat zal ook wel iets te maken hebben de vele Zuid-Koreaanse soldaten die naar Irak gestuurd worden...We lieten de drukte voor wat het was en besloten een lokaal bierke soldaat te maken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten